Odpowiedź na interpelację w sprawie przyszłości lubelskich cukrowni
  W odpowiedzi na interpelację pana posła Grzegorza Kurczuka w sprawie przyszłości lubelskich cukrowni, zawartą w piśmie z dnia 18 lutego 2000 r., znak: SPS-0202-3326/00, uprzejmie informuję, co następuje.
  Realizowany obecnie proces restrukturyzacji i prywatyzacji regionalnej został uruchomiony przy akceptacji środowisk cukrowniczych w wyniku szerokiej konsultacji społecznej. Argumentem za przyjęciem takiej strategii prywatyzacji była regionalna struktura branży wynikająca z koncentracji cukrowni na obszarach naturalnych regionów plantacji buraka cukrowego. Konieczna restrukturyzacja przemysłu cukrowniczego przebiegać będzie zatem w ramach regionów, co zmniejszy koszty społeczne operacji.
  Procesy prywatyzacji wzbudzają nastroje niepokoju, ponieważ zwykle pociągają za sobą restrukturyzację poziomu zatrudnienia, zmiany organizacji pracy, zwiększenie dyscypliny itp. W realizowanej strategii inwestorzy przed przystąpieniem do składania ofert cenowych negocjowali z przedstawicielami pracowników i plantatorów w zespołach roboczych pakiety: socjalny i plantatorski. Zapisy tych pakietów, jak również zabezpieczenia ich realizacji w umowie zbycia akcji zabezpieczają interesy tych grup zawodowych. Wejście inwestora strategicznego nie powinno zatem być przyczyną obaw o miejsca pracy czy kontraktacje buraków cukrowych.
  Przyjęcie strategii prywatyzacji i restrukturyzacji regionalnej poprzedzone zostało wykonaniem analiz sektorowych. Wynika z nich, że sytuacja ekonomiczno-finansowa cukrowni jest bardzo trudna, konieczne jest szybkie wdrożenie procesów naprawczych i dokapitalizowanie cukrowni celem pozyskania środków finansowych na oddłużenie oraz rozwój.
  Cukrownie grup regionalnych w LMSC, dla których realizowany jest proces wyłonienia inwestorów, wymagają pilnego dokapitalizowania. Jak wynika z analiz, w niemal wszystkich zbywanych cukrowniach straty przekroczyły wartość kapitałów zapasowych i 1/3 akcyjnych, a trzy z nich spełniają przesłanki ogłoszenia upadłości.
  Tę dramatyczną sytuację może rozwiązać jedynie szybka prywatyzacja i dokapitalizowanie, które pozwoli zredukować zadłużenie i zapewni środki na bieżącą działalność. Przyjęta procedura prywatyzacji z podziałem na grupy regionalne w porównaniu ze sprzedażą całych holdingów preferuje krajowy kapitał. Niestety na 8 wdrożonych projektów tylko jeden polski inwestor doprowadził procedurę do końca i został rekomednowany jako potencjalny nabywca akcji cukrowni.
  Podkreślenia wymaga fakt, że wszystkie organizacje społeczne pozytywnie odniosły się do projektu strategii restrukturyzacji i prywatyzacji. Została wdrożona jej realizacja, która wymaga czasu na przeprowadzenie całej procedury, w szczególności negocjacji pakietów i warunków umowy zbycia akcji. Trudna sytuacja ekonomiczna i czas są przyczyną zniecierpliwienia i wzrostu niepokoju o przyszłość miejsc pracy.
  Wpływ na przebieg prywatyzacji wywiera, forsowany przez grupę posłów i związkowców, projekt powołania koncernu Polski Cukier. Informacje dotyczące tego projektu powodują usztywnienie stanowiska inwestorów, jak również dezorientację części pracowników i plantatorów, co wpływa na wydłużenie procesu i stanowi zagrożenie ekonomiczne dla istnienia wielu podmiotów.
  Ministerstwo Skarbu Państwa przygotowało projekt stanowiska rządu w sprawie wykonania uchwały Sejmu RP w sprawie sytuacji w polskim cukrownictwie i prywatyzacji przemysłu cukrowniczego. Rada Ministrów zajmie w najbliższym czasie stanowisko w sprawie możliwości utworzenia i rozmiarów postulowanego projektu utworzenia koncernu Polski Cukier.
  Jednocześnie w sprawie Wschodniego Banku Cukrownictwa informuję, co następuje:
  Wschodni Bank Cukrownictwa SA powstał w 1990 r. z inicjatywy cukrowni oraz Rolimpexu i miał stanowić zaplecze finansowe dla branży cukrowniczej. Cukrownie dysponują 75,9% udziałem w kapitale akcyjnym oraz 82% głosów na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy Wschodniego Banku Cukrownictwa SA. Pojedyncze cukrownie posiadają od 0,01% do 25,5% głosów na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy, co oznacza, że nie mogą w sposób znaczący wpływać na decyzje Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy. Należy zatem podkreślić, że skarb państwa nie posiada akcji Wschodniego Banku Cukrownictwa SA, a akcje banku nie są przedmiotem obrotu w wyniku realizowanego procesu restrukturyzacji regionalnej spółki cukrowej. Nabywca akcji grupy cukrowni uzyska pośredni wpływ na decyzje Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy banku, odpowiadający udziałowi tych cukrowni w jego kapitale.
  Minister
  Emil Wąsacz
  Warszawa, dnia 4 kwietnia 2000 r.
- Interpelacja w sprawie wynagradzania nauczycieli za pracÄ™ w komisjach maturalnych
- Interpelacja w sprawie ograniczenia środków finansowych na realizację 16 Regionalnych Programów Operacyjnych we wstępnym projekcie Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia 2007-2013 wspierających wzrost gospodarczy i zatrudnienie, przyjętym przez
- Interpelacja w sprawie rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 30 września 1997 r. dotyczącego warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania
- Interpelacja w sprawie sytuacji w pszczelarstwie
- Interpelacja w sprawie odszkodowań za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne