Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Interpelacja w sprawie ustawy Prawo lotnicze w zakresie wymogów zdrowotnych wobec osób uprawiających paralotniarstwo

   Szanowny Panie Premierze! Prawo lotnicze z 1962 r. nie obejmowało paralotni. Pierwsze próby uregulowania statusu prawnego paralotniarstwa w Polsce i określenia zasad współistnienia paralotni z innymi statkami powietrznymi podjęte zostały przez Aeroklub Polski w 1992 roku, kiedy to opracowano ˝Tymczasowe Zasady Wykonywania Lotów Na Paralotniach (Paragliding)˝. Zasady te zostały opracowane przez Aeroklub Polski w uzgodnieniu z Głównym Inspektoratem Lotnictwa Cywilnego i weszły w życie z dniem 12 października 1992 r. Aeroklub Polski opracował równocześnie program szkolenia pilotów paralotni. W powołanych wyżej zasadach wyróżniono paralotniarstwo uprawiane rekreacyjnie oraz sportowo, wprowadzając stopnie wyszkolenia L, Aogr, Apln i B. W stosunku do pilotów uprawiających paralotniarstwo rekreacyjnie nie stawiano formalnych ograniczeń zdrowotnych, a kandydat składał oświadczenie, iż jego stan zdrowia umożliwia wykonywanie czynności w zakresie pilotażu paralotni. Wymogi przejścia badań sportowo-lekarskich stawiane były natomiast kandydatom na pilotów i pilotom stopni wyszkolenia Apln i B oraz instruktorom paralotniarstwa.

   Nowa ustawa z dnia 3 lipca 2003 r. Prawo lotnicze wśród statków powietrznych wymienia również paralotnie. Z uwagi na cechy konstrukcyjne i właściwości lotne paralotni - w art. 33 i 32 ustawy - przewidziano jednak możliwość wyłączenia zastosowania szeregu przepisów ustawy w stosunku do paralotni. Analogicznego rozwiązania nie zawiera jednak art. 105 ustawy. Powoduje to konieczność poddawania wszystkich osób ubiegających się o wydanie świadectwa kwalifikacji pilota paralotni, paralotni z napędem i motoparalotni badaniom lotniczo-lekarskim. Osoby takie w myśl rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej osób ubiegających się o świadectwo kwalifikacji członka personelu lotniczego lub posiadających świadectwo kwalifikacji członka personelu lotniczego (Dz.U. nr 167, poz. 1626) muszą spełniać minimalne wymagania zdrowotne, określone w Aneksie 1 do konwencji chicagowskiej (ICAO). Wymagania te według oryginalnego tekstu załącznika stanowią minimalne wymagania zdrowotne dla zawodowych kontrolerów ruchu lotniczego. Określone w przepisach rozporządzenia wymagania zdrowotne są wyjątkowo restrykcyjne, zważywszy na istotę paralotniarstwa. Nadto jego zapisy są nieprecyzyjne (np. zapis o otyłości). Warto również wspomnieć, iż wykonywanie lotów pomimo braku świadectwa kwalifikacji czy utraty wymogów zdrowotnych - w myśl ustawy - jest zagrożone karą pozbawienia wolności do roku. Zapisy ustawy i rozporządzenia wobec takiego zagrożenia pozbawią wiele osób możliwości uprawiania rekreacji i realizacji swoich zainteresowań.

   W związku z powyższym zapytuję:

   - Jakie przesłanki legły u podstaw wprowadzenia tak rygorystycznych wymagań zdrowotnych wobec osób uprawiających paralotniarstwo?

   - Czy przepisy ustawy w zakresie wymagań zdrowotnych osób uprawiających paralotniarstwo nie powinny zostać dopasowane do rekreacyjnego charakteru tego sportu?

   - Czy przepisy prawa obowiązujące w Unii Europejskiej zawierają również tak rygorystyczne wymagania?

   - Czy istnieje możliwość praktycznego wyegzekwowania posiadania wymaganych badań przez paralotniarzy?

   - Czy - w ocenie Pana Ministra - wprowadzone rygory nie będą skutkować rezygnacją przez tysiące paralotniarzy z uprawiania tego sportu w Polsce i wyjeżdżaniem przez nich do Czech czy Słowacji, gdzie można uprawiać paralotniarstwo bez większych ograniczeń i niejednokrotnie taniej niż w Polsce?

   Z poważaniem

   Poseł Jacek Falfus

   Warszawa, dnia 22 marca 2004 r.