Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Interpelacja w sprawie zasad kontraktowania przez NFZ produktu medycznego o nazwie resortowej ˝opieka długoterminowa˝

   Kontraktowany od początku reformy służby zdrowia przez kasy chorych, a obecnie przez oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu Zdrowia produkt medyczny o nazwie resortowej ˝opieka długoterminowa˝ (OPDO ulega systematycznej deprecjacji na rzecz nisko opłacanych przez NFZ procedur kwalifikowanych jako szeroko rozumiane zakłady opiekuńczo-lecznicze /ZOL/.

   W skali jednego tylko województwa dolnośląskiego w chwili obecnej funkcjonuje 5 oddziałów szpitalnych opieki długoterminowej, gdzie hospitalizacja odbywa się tylko i wyłącznie na podstawie skierowania z oddziałów zabiegowych lub zachowawczych własnego lub innych szpitali regionu.

   Oddziały szpitalne opieki długoterminowej finansowane są przez NFZ podobnie jak dwa pozostałe tego typu produkty o nazwie ˝opieka paliatywna˝ i ˝hospicjum˝, z tą różnicą, że stawka za osobodzień w opiece długoterminowej wynosi 64 zł, w paliatywnej - 93 zł, a w hospicjum stacjonarnym - 112 zł.

   Trzeba zaznaczyć, że hospitalizacja paliatywna czy w hospicjum odnosi się w zasadzie do stanów terminalnych w chorobach nowotworowych. Oddziały paliatywne i hospicja posiadają drastyczne ograniczenia co do możliwości hospitalizacji pacjentów z inną jednostką chorobową niż choroba nowotworowa.

   Opieka długoterminowa zgodnie z przyjętym przez NFZ założeniem powinna obejmować wszystkich chorych niedotkniętych choroba nowotworową. W praktyce oddziały te hospitalizują wszystkich chorych kwalifikowanych do opieki długoterminowej, w tym również z chorobą nowotworową.

   Prowadzona w ostatnich latach polityka zdrowotna wobec ludzi starszych i starych, polegająca na przeniesieniu ciężaru finansowania opieki nad tymi ludźmi na nich samych lub na ich rodziny, powoduje zamykanie państwowych domów starców, domów pomocy społecznej czy domów pogodnej jesieni. Powstająca w to miejsce działalność komercyjna skierowana jest wybitnie do wąskiego kręgu ludzi zamożnych, nawarstwiając dodatkowo ten trudny problem społeczny. Naturalnym rozwiązaniem w tak kształtującej się rzeczywistości pozostają więc oddziały opieki długoterminowej w publicznych jednostkach służby zdrowia.

   Nie można dzisiaj nie zauważać tego problemu, skoro wszystkie obecne statystyki i ich prognozy mówią o starzeniu się naszego społeczeństwa, a dotychczasowy standard rodziny wielopokoleniowej staje się reliktem.

   Standardy stawiane przez NFZ oddziałom szpitalnym prowadzącym opiekę długoterminową to nie dokumentowane statystykami medycznymi faktyczne potrzeby, ale wyposażenie oddziału w piłki lekarskie, gabinety odnowy i terapii, pokoje gościnne dla odwiedzających itp. Od takich kryteriów głównie zależy, czy NFZ zakontraktuje tego typu usługę medyczną, czy też nie.

   Nawet jeśli wielkim nakładem sił i środków finansowych sprosta się stawianym przez NFZ wymaganiom określonym jako standard, to i tak stawka za osobodzień pozostaje na niezmienionym poziomie 64 zł.

   Panie Ministrze, przedstawiony powyżej problem dotyka w największym stopniu najsłabszych grup społecznych, ludzi w podeszłym wieku, schorowanych, ubogich, często bez rodziny, bezrobotnych i zagubionych w obecnych czasach. Tych ludzi nie jest stać na korzystanie z odpłatnych, w pełni lub częściowo form opieki (np. zakłady opiekuńczo lecznicze), a wysokość ich skromnych emerytur czy rent pozwala jedynie na minimalną egzystencję.

   W związku z powyższym kieruję do Pana Ministra pytanie: W jaki sposób i w jakim czasie Ministerstwo Zdrowia zamierza rozwiązać ten nabrzmiały społecznie problem?

   Z poważaniem

   Poseł Elżbieta Witek

   Warszawa, dnia 14 lutego 2006 r.